
Tak, to właśnie dzisiaj nadszedł pierwszy dzień pracy dla Camille i Scarlett. Jest początek kwietnia, za oknami śliczna, słoneczna wiosna. Wiatr lekko rozwiewa ich włosy, słońce co jakiś czas delikatnie świeci im w twarz, a w okularach kupionych w pobliskim butiku odbija się trochę już zatłoczona warszawska ulica obok metra. W rękach mają kubki z mrożoną kawą kupioną w kawiarni za rogiem. Kierują się właśnie w stronę biura, w którym spędzą praktycznie wszystkie popołudnia przez najbliższe 3 miesiące. Z jednej strony niezbyt ciekawa perspektywa. Przecież każdy w ich wieku spędza południa z przyjaciółmi na imprezach itp. Widok dwóch 15-latek idących wiosennym popołudniem do biura pracować nie jest czymś wyjątkowo częstym. Może gdyby odłożyły zaplanowane wakacje na przyszły rok albo pojechały ze szkołą rodzice zapłaciliby całą sumę. Teraz nie wchodziło to w grę. Ani państwo Hastings, ani państwo Goldenmayer po budowie i przeprowadzce do nowych domów nie mogli sfinansować całkowicie wyjazdu swoich córek. Ale jakakolwiek zmiana planów nawet nie wchodziła w grę. Przecież można zarobić, gdzie tu problem?

Wybiła godzina 15 i dziewczyny punktualnie stawiły się w biurze.- Damy radę? – Scarlet ścisnęła przyjaciółkę za rękę.- A jak myślisz? Oczywiście, że damy. Jestem tego pewna – powiedziała pewnie i odwzajemniła jej uścisk, choć w środku nie była do tego tak przekonana.Nie miały pojęcia, co je czeka. W powietrzu dało się wyczuć zdenerwowanie wszystkich nowych pracowników. Nie musiały długo czekać, gdyż za krótką chwilkę przyszła do nich ta sama kobieta, która tydzień wcześniej przyjęła ich do pracy. W trakcie oprowadzania po budynku firmy Voice Contact Center atmosfera znacznie się rozluźniła, a była to głównie zasługa masy pozytywnych ludzi tam pracujących. W przeciągu godziny wszyscy poznali budynek firmy, znali wszystkie działy i pod nadzorem kogoś doświadczonego zaczęli pracę. Na początku wiadomo, nie szło za dobrze, ale z każdym kolejnym telefonem i mailem Cam i Scar nabierały wprawy. Wspierały się mentalnie jak zawsze, ale sprawę ułatwiły im szklane drzwi przez które doskonale mogły się obserwować. Przyjaźniły się na tyle długo, że rozumiały się bez słów, a w tej sytuacji było to bardzo przydatne. Minuty mijały coraz szybciej i w mgnieniu oka minęło 5 godzin, co dla nich znaczyło koniec pracy. Nie ma co się oszukiwać, ale pierwszy dzień zawsze jest stresujący i męczący. Nigdy nie wiadomo, na co i kogo się trafi, ani co cię czeka w nowym miejscu wśród obcych ludzi.

W drodze do domu dziewczyny odwiedziły swoje ulubione miejsce spotkań. Musiały przecież gdzieś obgadać cały dzień jak to miały w zwyczaju. W barze zamówiły po swoim ulubionym trick shake’u i usiadły na mięciutkiej kanapie. Przez okno widziały zatłoczoną, warszawską ulicę.- No i jak tam było u ciebie? – zaczęła Scarlet.- Widzę, że muszę ci opowiadać ze szczegółami, bo przecież niczego nie widziałaś…- ironicznie stwierdziła Camille.- No chyba nie masz wyjścia – zaśmiała się – Ale na chwilę mi gdzieś mi zniknęłaś, no więc słucham, gdzie byłaś?- Zrobiłam tradycyjny obchód. Przecież wiesz, że to konieczność!- Ale beze mnie? No tego bym się po tobie nie spodziewała… Zobaczymy jak będziesz coś chciała!- Przestań słońce, jak niby miałam cię wziąć, jak stał nad tobą ten gość w muszce i coś ci tłumaczył? Miałam wejść i wyjechać do niego z tekstem „ Dobry, przepraszam pana, ale z uwagi na to, że pani Ściborowska ma problemy z pęcherzem i zostawiła mnie samą zabieram przyjaciółkę na mały spacerek po biurze. Może znajdziemy jakieś ciasteczko, jeśli wie pan o czym mówię. No to przepraszam bardzo, żegnam i miłego dnia życzę. Przy okazji ma pan bardzo stylową muchę. Wprost idealnie pasuje do pana jakże gustownych wąsów”? – przytuliła przyjaciółkę, po czym obie wybuchneły śmiechem.- No mogłabyś, czemu nie? Ale nie ważne, powiedz mi lepiej, czy się udało! W sensie, czy mamy jakiegoś przystojniaka w biurze?- No wiesz…- Nie, nie wiem! Gadaj, bo wiesz do czego jestem zdolna, zwłaszcza kiedy w pobliżu jest shake – puściła do niej oko.- No faktycznie, ładnie wtedy załatwiłaś tą lalunie… Jej mina z tą spływającą tapetą była bezcenna! Masz rację, nie chcę skończyć jak ona, więc słuchaj. Piętro niżej na wprost wind jest taki fajny chłopak. Może nie do końca twój ideał, ale wysoki blondyn z czekoladowymi oczkami chyba cię zadowala?- No raczej!- Cieszę się bardzo, bo jutro przed pracą zjesz sobie z nim lunch. Nie musisz mi dziękować, i tak wiem, że mnie kochasz.- Nie mam pojęcia, jak ty to robisz, ale jesteś genialna!- Chodź, opowiem ci resztę w drodze, bo miałam być w domu przed dziesiątą. – powiedziała i dała znak Scarlett, że czas na nie.

Wstały i pokierowały się do wyjścia. Pierwsza szła Scarlett i oczywiście, jak to ma w zwyczaju, musiała się potknąć i na kogoś wpaść. Na szczęście ten ktoś miał dobry refleks, bo zdążył odstawić kawę na stolik i złapał ją zanim znalazła się na ziemi.- Ktoś tu już śpi, a przecież jeszcze młoda godzina – uśmiechnął się do niej nieznajomy i pokazał swoje białe zęby.- Przepraszam, to u mnie normalne. I faktycznie, jestem trochę zmęczona, więc może już przysypiam? – odwzajemniła jego uśmiech.- Miło mi poznać. Może w trochę dziwnej sytuacji, ale zawsze. Jestem…- O! Hej Daniel! Miło cię znowu widzieć! – powiedziała wesoła Camille gdy przyjrzała się bliżej chłopakowi.- Cześć Camille. Tak, właśnie. Daniel, miło mi. A ty jesteś jak mniemam Scarlet, prawda? Camille mówiła mi co nieco o tobie i zdaje się, że jemy jutro razem lunch przed pracą.- Więc to o tobie mówiła mi Camille. Miło mi poznać.-Chcecie to sobie jeszcze pogadajcie, ja muszę już lecieć. Obiecałam rodzicom, że będę przed dziesiątą – Camille puściła im oko i opuściła kawiarnię.
Po drodze wyjęła telefon, włożyła słuchawki i włączyła muzykę. Z nią wszystko staje się lepsze, dziwne nie? Włączyła odtwarzanie losowe i usłyszała pierwsze dźwięki piosenki. Gotten, tego mi było trzeba – pomyślała – on zawsze wie, czego chcę posłuchać. Skręciła w prawo i szybkim krokiem oddaliła się w stronę stacji metra wsłuchując się w jedną ze swoich ulubionych piosenek. Po drodze myślała o Scarlet. Została jeszcze w kawiarni z Danielem? Ciekawe co tam porabiają, o czym rozmawiają. Może się polubili, albo jeszcze lepiej. W sumie przydałby jej się chłopak, jak chyba każdej, a on wydaje się całkiem w porządku. Są z jednego miasta, razem pracują… Właśnie, pracują. Teraz jej myśli zmieniły tor. Cały wieczór rozważała wszystko, co może im się tam przytrafić. Na pewno dadzą radę, jak zawsze, tylko jakie to będzie miało skutki? Z takimi myślami położyła się do łóżka i zasnęła.
Znowu przyśnił jej się Londyn – jej wielkie marzenie. Ale tym razem nie podziwiała już wielkich i wspaniałych budowli. Chodziła po mieście, a towarzyszył jej przystojny, zielonooki brunet z głową pełną niesfornych loczków. Nie przyszło jej do głowy, że czasami sny się spełniają, a ten jest jednym z nich.
Świetny rozdział ;)
OdpowiedzUsuńhttp://closertotheedge1.blogspot.com/
1...2...3... BUM!
OdpowiedzUsuńprzyćmiła mnie twoja zajebistość <3
jesteś moim miszczem.
jesteś taka...jfp4ijfplremfd;ln4mreqprinpgf3 *-* ♥