Music

poniedziałek, 12 sierpnia 2013

Rozdział IV

Ze snu wyrwał ją dźwięk budzika. Na tarczy widnieje godzina 6 rano, co oznacza, że jeśli chce pójść do szkoły wyglądając w miarę jak ona, a nie jak nocne straszydło to musi wstawać. Jedno jest pewne – nie zapomni tego chłopaka ze swojego snu. Najdziwniejsze jest to, że podobno śnią nam się osoby, które gdzieś już kiedyś spotkaliśmy, a ona się na tamtego loczka na pewno nigdy nie natknęła. Jest tego w 100% pewna, przecież nie zapomina się takich chłopaków!
Camille niechętnie wywlokła się z łóżka i wyjrzała przez okno. Humor poprawił jej się nieco, gdy zobaczyła śliczne, poranne słońce odbijające się w basenie na jej podwórku. To będzie dobry dzień – pomyślała – szkoda tylko, że spędzony w biurze, a nie ze znajomymi w parku. Ta myśl trochę przyćmiła jej zapał, ale wie przecież doskonale, że dzięki tym popołudniom spędzonym w biurze będzie mogła w końcu spełnić marzenia. Szybko zrobiła poranną toaletę, żeby móc dłużej posiedzieć przed szafą i wymyśleć dobry strój na dzisiaj. Padło na czarne rurki, luźną białą koszulę, białe trampki i czarną skórzaną kurtkę. W końcu z wiosną w Polsce nigdy nie wiadomo. Spod fotela wyciągnęła torbę i wrzuciła pośpiesznie potrzebne jej książki na dzisiaj. Jeszcze tylko telefon, słuchawki, czarne Ray-Bany – jej ulubione z resztą i kilka łyków kawy. Wyszła z domu kierując się na przystanek. Do szkoły miała kawałek drogi, więc nie dało by rady zdążyć na ósmą bez autobusu. Po drodze oczywiście słuchała muzyki. Jako pierwsza poszła Army Of Me Aguilery – idealna na rozpoczęcia dnia – przyszło jej na myśl, po czym przyśpieszyła kroku.
Do szkoły dotarła jak zawsze – 20 minut przed czasem. Usiadła i czekała na przyjaciółkę na schodach przed szkołą. To chyba jedna z przyjemniejszych chwili w trakcie dnia – siedzisz sobie, korzystasz ze słońca i nikt ci nie przeszkadza. Nie musisz natykać się na nauczycieli, nie wdajesz się w żadne bezsensowne i zupełnie niepotrzebne poranne dyskusje, które tak naprawdę tylko działają ci na nerwy. Jesteś tylko ty, słońce i muzyka. Tak, to zdecydowanie jedna z lepszych części dnia, choć bardzo krótka, bo zza rogu już wychodzi Scarlet i macha jej radośnie na przywitanie. No i skończyła się moja chwila – pomyślała, ale z uśmiechem wyszła naprzeciw przyjaciółce.
Tak ciepłego powitania może się spodziewać tylko od Scarlet. Ten jej pisk radości, wielki misio i buziak w policzek to widok, który od razu wywołuje uśmiech na twarzy.
- Jak tam wczorajsza nocka? – odezwała się Scarlet, gdy już były w drodze pod klasę.
-Noc jak noc, złapałam się akurat na ostatni kurs i nie musiałam iść na piechotę, więc byłam na czas w domu. Czyli powiedzmy nudy. Ale jestem bardzo ciekawa jak tobie, a raczej wam, minął wieczór! Powiedz mi, co robiliście i generalnie co o nim sądzisz. Po dłuższej rozmowie stwierdziłam, że się dogadacie, a co do wyglądu to przecież też niczego sobie. W końcu lubisz blondynów – puściła jej oko i razem weszły do toalety, żeby przebrać się w „ukochane” szkolne mundurki. Było jeszcze za wcześnie na tłok, więc Scarlet mogła swobodnie opowiadać przyjaciółce o zeszłym wieczorze.
-Faktycznie jest fajny. Nie taki, jak ci przeciętni chłopcy. Nie gada ciągle o motorach, dziewczynach i nie jest taki dziecinni jak bywa w tym wieku. Z nim można dosłownie o wszystkim pogadać, a tematy nigdy się nie kończą! Ale wiesz… - westchnęła i zamyśliła się.
-Nie podoba ci się? Albo ty jemu? Nie, to raczej niemożliwe… Wiem, zajęty jest? – zgadywała. W odpowiedzi dostała tylko milczenie przyjaciółki. – O nie! Nie ma takiej opcji. Nie chcę słuchać, że do mnie bardziej pasuje i że zostawisz go mnie. Wiesz dobrze, że nie ma takiej opcji. Po tamtym palancie nie chcę nawet słuchać o ewentualności bycia w związku. Jeszcze nie teraz…
-Spokojnie słońce, z niego to my możemy mieć co najwyżej przyjaciela, a taka opcja chyba będzie świetna. Odkąd pamiętam marzy mi się przyjaciel płci przeciwnej – szturchnęła zdezorientowaną Camille.- No bo on nie gustuje w dziewczynach. W sensie woli chłopaków.
-Nie ma to jak szczęście… Jak w końcu znajdę dla ciebie fajnego i ładnego chłopaka to nici… No nic, jak nie teraz to później. Przynajmniej zyskałyśmy fajnego przyjaciela – puściła oko przyjaciółce.
W tym momencie ich rozmowę przerwał dzwonek na pierwszą lekcję. Pod klasą czekał już nauczyciel, więc szybko zabrały torby i zajęły swoje miejsca. W mgnieniu oka zleciała im znienawidzona lekcja historii. Na przerwach chciały dokończyć zaczęty rano temat, ale niestety nie dało rady ze wzglądu na nietolerancyjne towarzystwo. Postanowiły odłożyć tę rozmowę na popołudnie. Na szczęście dzisiaj miały krótsze lekcje i dzień zleciał im w mgnieniu oka. W zaistniałej sytuacji Camille także dołączyła do wcześniej umówionego lunchu i zjedli go we trójkę lepiej się przy tym poznając. Daniel faktycznie był inny. Emanowała od niego dobroć i szczerość. W sumie to nawet lepiej się stało, że się przyjaźnią, bo trudno by było pogodzić się z faktem, że przyjaciółka ma takiego świetnego faceta podczas gdy ty jesteś sama i jeszcze zbierasz się po tamtym dupku. Nie wiadomo czemu w drodze do pracy Camille znowu przypomniał się loczek ze snu.
Po dotarciu do biura pożegnały się z Danielem, który dziś pracował w innych godzinach niż one. Usiadły przy swoich biurkach i zajęły się pracą. Odbieranie maili, wysyłanie zdjęć i ofert, doradzanie, szukanie, tony listów i niekończące się telefony. To czekało je jeszcze przez 3 miesiące. Mają silną motywację, więc nie ma opcji, żeby wcześniej zrezygnowały. O nie! Są tylko 3 miesiące od spełnienia marzeń i teraz już nic ich nie powstrzyma.
*             *             *
Aż niemożliwe, że minęły już trzy miesiące. Za godzinę skończą pracę, pójdą do swojej przełożonej odebrać wypłatę za całą swoją pracę i rozwiążą umowę. Udało im się też bardzo dobrze skończyć rok szkolny. Bardzo dobrze oznacza pasek na świadectwie i stypendium. A niektórzy twierdzą, że nie da się pogodzić szkoły z pracą.
Ubrane w szorty i koszulki na ramiączka, z kopertami pokaźnych rozmiarów idą w towarzystwie Daniela na stację warszawskiego metra. Tam żegnają się z przyjacielem i odjeżdżają w przeciwnych kierunkach. Idą teraz do domu po resztę pieniędzy. Muszą jeszcze raz je przeliczyć i zdążyć oddać je panu Goldenmayer, który zobowiązał się wpłacić je na konto organizatora pierwszych 2 tygodni wakacji jego córki i jej przyjaciółki. Szczęśliwe oddają tacie Camille należną sumę i patrzą jak wyjeżdża z garażu.
- Nie wierzę. Udało się. Naprawdę się nam udało…
- Nigdy w nas nie wątpiłam. Wyobrażasz sobie, żeby było inaczej?
-Wiesz, co to znaczy? – spojrzała na Camille z uśmiechem.
- JEDZIEMY DO LONDYNU! – wrzasnęły i pobiegły na górę.
Do wyjazdu został tydzień. TYLKO tydzień. Trochę mało czasu, żeby na spokojnie przygotować się do wyjazdu. W weekend dziewczyny zabrały swoje zaskórniaki i wyruszyły na zakupy. Pod okiem Daniela odświeżyły swoją garderobę oraz kosmetyczkę. Po wspólnie spędzonym popołudniu we trójkę poszli do Scarlet i zaczęli ją pakować. Miała z tym większe problemy, gdyż rzadziej niż Camille wyjeżdżała. Może gdyby utrzymywała lepsze kontakty z rodziną z Ameryki latałaby do nich częściej niż tylko raz do roku?
- Nie było aż tak źle! Wydaje mi się, że nawet nieźle nam poszło – przyznała Scarlet odstawiając spakowane walizki obok kanapy.
- Oczywiście! Przecież siedzimy w stercie twoich ciuchów zaledwie cztery godziny! – ironicznie ostudziła zapał przyjaciółki, co najwyraźniej rozbawiło zmęczonego i znudzonego Daniela.
- Dobra, zobaczymy jak pójdzie u ciebie mądralo – mruknęła Scarlet pod nosem.
Faktycznie pakowanie Camille zajęło im znacznie mniej czasu, bo zaledwie półtorej godziny. Musiała mieć w tym wprawę, bo dość często odwiedza z rodzicami Francję. Mieszka tam rodzina jej taty z którą są mocno związani, poza tym to właśnie tam urodziła się i przez kilka lat mieszkała mała Camille.
Po sprzątnięciu porozrzucanych ciuchów przebrali się i spędzili miło czas nad basenem w ogrodzie państwa Goldenmayer. Musiały się pożegnać z Danielem, bo do wyjazdu zostały im niecałe dwa dni przez które niestety nie będą mogli się zobaczyć. Szkoda, że muszą się żegnać. Tak bardzo przywiązali się do siebie przez te kilka miesięcy znajomości. Można by pomyśleć, że znają się od lat. Ech, co to za pożegnanie bez łez? Ostatni misio i Daniel zniknął za drzwiami samochodu swoich rodziców. Gdy odjeżdżał przez uchylone okno usłyszał jeszcze ciche „widzimy się za miesiąc”.
Szybko się ściemniło, a dziewczyny postanowiły się wsypać przed jutrzejszym dniem. Już samo wyobrażenie sobie jak biegają po schodach góra-dół i od domu do domu szykując jeszcze ostatnie rzeczy jest strasznie męczące.

Scarlet położyła się do łóżka i prawie od razu zasnęła. Jest osobą której albo nic się nie śni, albo po prostu nie pamięta swoich snów. Ale dziś było inaczej. Przyśnił jej się długo wyczekiwany przez nią Londyn. Była właśnie na górze London Eye, ale nie sama. I o dziwo nie była to Camillle. Towarzyszył jej pewien blondyn. Od razu pomyślała o Danielu. Jeszcze nie wyjechały, a on już jej się śni… Ale kiedy chłopak odwrócił się od razu zorientowała się, że to nie Daniel. Tamten miał nieziemsko niebieskie oczy, krzywe ząbki i mówił do niej ze słodkim akcentem. Kto to do cholery jest? Tego niestety już się nie dowiedziała, gdyż obudził ją jej kot gramolący się na łóżko. W przekonaniu, że zaraz odkryje kto to jest i czemu przyśnił jej się akurat on odwróciła się na drugi bok i zasnęła. Niestety nie wróciła już do tego snu i nie dowiedziała się kim jest przystojny blondynek, który niedługo będzie jedną z najważniejszych osób w jej życiu.

środa, 7 sierpnia 2013

Rozdział III



Tak, to właśnie dzisiaj nadszedł pierwszy dzień pracy dla Camille i Scarlett. Jest początek kwietnia, za oknami śliczna, słoneczna wiosna. Wiatr lekko rozwiewa ich włosy, słońce co jakiś czas delikatnie świeci im w twarz, a w okularach kupionych w pobliskim butiku odbija się trochę już zatłoczona warszawska ulica obok metra. W rękach mają kubki z mrożoną kawą kupioną w kawiarni za rogiem. Kierują się właśnie w stronę biura, w którym spędzą praktycznie wszystkie popołudnia przez najbliższe 3 miesiące. Z jednej strony niezbyt ciekawa perspektywa. Przecież każdy w ich wieku spędza południa z przyjaciółmi na imprezach itp. Widok dwóch 15-latek idących wiosennym popołudniem do biura pracować nie jest czymś wyjątkowo częstym. Może gdyby odłożyły zaplanowane wakacje na przyszły rok albo pojechały ze szkołą rodzice zapłaciliby całą sumę. Teraz nie wchodziło to w grę. Ani państwo Hastings, ani państwo Goldenmayer po budowie i przeprowadzce do nowych domów nie mogli sfinansować całkowicie wyjazdu swoich córek. Ale jakakolwiek zmiana planów nawet nie wchodziła w grę. Przecież można zarobić, gdzie tu problem?



Wybiła godzina 15 i dziewczyny punktualnie stawiły się w biurze.- Damy radę? – Scarlet ścisnęła przyjaciółkę za rękę.- A jak myślisz? Oczywiście, że damy. Jestem tego pewna – powiedziała pewnie i odwzajemniła jej uścisk, choć w środku nie była do tego tak przekonana.Nie miały pojęcia, co je czeka. W powietrzu dało się wyczuć zdenerwowanie wszystkich nowych pracowników. Nie musiały długo czekać, gdyż za krótką chwilkę przyszła do nich ta sama kobieta, która tydzień wcześniej przyjęła ich do pracy. W trakcie oprowadzania po budynku firmy Voice Contact Center atmosfera znacznie się rozluźniła, a była to głównie zasługa masy pozytywnych ludzi tam pracujących. W przeciągu godziny wszyscy poznali budynek firmy, znali wszystkie działy i pod nadzorem kogoś doświadczonego zaczęli pracę. Na początku wiadomo, nie szło za dobrze, ale z każdym kolejnym telefonem i  mailem Cam i Scar nabierały wprawy. Wspierały się mentalnie jak zawsze, ale sprawę ułatwiły im szklane drzwi przez które doskonale mogły się obserwować. Przyjaźniły się na tyle długo, że rozumiały się bez słów, a w tej sytuacji było to bardzo przydatne. Minuty mijały coraz szybciej i w mgnieniu oka minęło 5 godzin, co dla nich znaczyło koniec pracy. Nie ma co się oszukiwać, ale pierwszy dzień zawsze jest stresujący i męczący. Nigdy nie wiadomo, na co i kogo się trafi, ani co cię czeka w nowym miejscu wśród obcych ludzi.



W drodze do domu dziewczyny odwiedziły swoje ulubione miejsce spotkań. Musiały przecież gdzieś obgadać cały dzień jak to miały w zwyczaju. W barze zamówiły po swoim ulubionym trick shake’u i usiadły na mięciutkiej kanapie. Przez okno widziały zatłoczoną, warszawską ulicę.- No i jak tam było u ciebie? – zaczęła Scarlet.- Widzę, że muszę ci opowiadać ze szczegółami, bo przecież niczego nie widziałaś…- ironicznie stwierdziła Camille.- No chyba nie masz wyjścia – zaśmiała się – Ale na chwilę mi gdzieś mi zniknęłaś, no więc słucham, gdzie byłaś?- Zrobiłam tradycyjny obchód. Przecież wiesz, że to konieczność!- Ale beze mnie? No tego bym się po tobie nie spodziewała… Zobaczymy jak będziesz coś chciała!- Przestań słońce, jak niby miałam cię wziąć, jak stał nad tobą ten gość w muszce i coś ci tłumaczył? Miałam wejść i wyjechać do niego z tekstem „ Dobry, przepraszam pana, ale z uwagi na to, że pani Ściborowska ma problemy z pęcherzem i zostawiła mnie samą zabieram przyjaciółkę na mały spacerek po biurze. Może znajdziemy jakieś ciasteczko, jeśli wie pan o czym mówię. No to przepraszam bardzo, żegnam i miłego dnia życzę. Przy okazji ma pan bardzo stylową muchę. Wprost idealnie pasuje do pana jakże gustownych wąsów”? – przytuliła przyjaciółkę, po czym obie wybuchneły śmiechem.- No mogłabyś, czemu nie? Ale nie ważne, powiedz mi lepiej, czy się udało! W sensie, czy mamy jakiegoś przystojniaka w biurze?- No wiesz…- Nie, nie wiem! Gadaj, bo wiesz do czego jestem zdolna, zwłaszcza kiedy w pobliżu jest shake – puściła do niej oko.- No faktycznie, ładnie wtedy załatwiłaś tą lalunie… Jej mina z tą spływającą tapetą była bezcenna! Masz rację, nie chcę skończyć jak ona, więc słuchaj. Piętro niżej na wprost wind jest taki fajny chłopak. Może nie do końca twój ideał, ale wysoki blondyn z czekoladowymi oczkami chyba cię zadowala?- No raczej!- Cieszę się bardzo, bo jutro przed pracą zjesz sobie z nim lunch. Nie musisz mi dziękować, i tak wiem, że mnie kochasz.- Nie mam pojęcia, jak ty to robisz, ale jesteś genialna!- Chodź, opowiem ci resztę w drodze, bo miałam być w domu przed dziesiątą. – powiedziała i dała znak Scarlett, że czas na nie.     

         

Wstały i pokierowały się do wyjścia. Pierwsza szła Scarlett i oczywiście, jak to ma w zwyczaju, musiała się potknąć i na kogoś wpaść. Na szczęście ten ktoś miał dobry refleks, bo zdążył odstawić kawę na stolik i złapał ją zanim znalazła się na ziemi.- Ktoś tu już śpi, a przecież jeszcze młoda godzina – uśmiechnął się do niej nieznajomy i pokazał swoje białe zęby.- Przepraszam, to u mnie normalne. I faktycznie, jestem trochę zmęczona, więc może już przysypiam? – odwzajemniła jego uśmiech.- Miło mi poznać. Może w trochę dziwnej sytuacji, ale zawsze. Jestem…- O! Hej Daniel! Miło cię znowu widzieć! – powiedziała wesoła Camille gdy przyjrzała się bliżej chłopakowi.- Cześć Camille. Tak, właśnie. Daniel, miło mi. A ty jesteś jak mniemam Scarlet, prawda? Camille mówiła mi co nieco o tobie i zdaje się, że jemy jutro razem lunch przed pracą.- Więc to o tobie mówiła mi Camille. Miło mi poznać.-Chcecie to sobie jeszcze pogadajcie, ja muszę już lecieć. Obiecałam rodzicom, że będę przed dziesiątą – Camille puściła im oko i opuściła kawiarnię.



Po drodze wyjęła telefon, włożyła słuchawki i włączyła muzykę. Z nią wszystko staje się lepsze, dziwne nie? Włączyła odtwarzanie losowe i usłyszała pierwsze dźwięki piosenki. Gotten, tego mi było trzeba – pomyślała – on zawsze wie, czego chcę posłuchać. Skręciła w prawo i szybkim krokiem oddaliła się w stronę stacji metra wsłuchując się w jedną ze swoich ulubionych piosenek. Po drodze myślała o Scarlet. Została jeszcze w kawiarni z Danielem? Ciekawe co tam porabiają, o czym rozmawiają. Może się polubili, albo jeszcze lepiej. W sumie przydałby jej się chłopak, jak chyba każdej, a on wydaje się całkiem w porządku. Są z jednego miasta, razem pracują… Właśnie, pracują. Teraz jej myśli zmieniły tor. Cały wieczór rozważała wszystko, co może im się tam przytrafić. Na pewno dadzą radę, jak zawsze, tylko jakie to będzie miało skutki? Z takimi myślami położyła się do łóżka i zasnęła. 


Znowu przyśnił jej się Londyn – jej wielkie marzenie. Ale tym razem nie podziwiała już wielkich i wspaniałych budowli. Chodziła po mieście, a towarzyszył jej przystojny, zielonooki brunet z głową pełną niesfornych loczków. Nie przyszło jej do głowy, że czasami sny się spełniają, a ten jest jednym z nich.

poniedziałek, 22 lipca 2013

Rozdział II

- Ciągle za mało. Przecież to nawet nie jest połowa! - powiedziała Scarlett po ponownym przeliczeniu pieniędzy zebranych przez siebie i Camille na ich wakacyjną wyprawę. Siedziały właśnie w pokoju Scar, który był jednym z wielu pokoi w nowej willi państwa Hastings.
- Spokojnie słońce, mamy jeszcze półtora miesiąca do wyjazdu. Na pewno jeszcze trochę uzbieramy. - Camille próbowała jakoś uspokoić przyjaciółkę.
- Niby ile? Przecież cudów nie ma, skoro przez tyle miesięcy nie uzbierałyśmy nawet połowy to czego się spodziewasz po miesiącu? Weź jeszcze pod uwagę fakt, że w tym miesiącu nie ma żadnej okazji żebyśmy mogły dostać jakąś ekstra kasę. - odburknęła jej jeszcze bardziej zła Scar.
- Nie jest źle. Wystarczy że zbierzemy połowę, a drugą część i tak zapłacą nasi rodzice. Dodajmy do tego jeszcze jakieś fundusze do wydania na miejscu... Damy radę! Kto inny jak nie my? Przecież możemy znaleźć jakąś pracę dorywczą albo coś w tym stylu... W ostateczności mogłybyśmy od kogoś pożyczyć - tłumaczyła jej Cam po czym rzuciła się jej na szyję żeby ją rozweselić. Znała Scarlett już na tyle dobrze, żeby wiedzieć że to najlepszy sposób nna poprawę jej humoru.
- Czekaj, czekaj, co powiedziałaś?
- No że możemy pożyczyć. Przecież mamy dobrych znajomych którzy zawsze mają pełne portfele. Oddałybyśmy im po powrocie.
- Nie to, wiesz przecież, że nie lubię pożyczać. Chodzi o to co wcześniej mówiłaś...
- ZNAJDZIEMY PRACĘ DORYWCZĄ! - krzyknęły obie jednocześnie wyraźnie zachwycone wizją zebrania większej ilości gotówki w tak krótkim czasie.
 
 Całe popołudnie dziewczyny spędziły na przekopywaniu gazet, internetu i dzwonieniu do wszystkich znajomych w poszukiwaniu pracy. Nie było to łatwym zadaniem ze względu na szkołę. Nie pasowały godziny, dni ani wynagrodzenia. Wszystkie lepsze oferty siłą rzeczy zostały wyeliminowane na początku, ale nasze "małe podróżniczki" były za bardzo zdeterminowane żeby teraz odpuścić...
- Halo? Witam serdecznie! Nazywam się Camille Goldenmayer. Dzwonię w sprawie ogłoszenia o pracę. Czy Wasza firma nadal szuka kogoś młodego do pracy w godzinach popołudniowych? - Zaczęła kolejną rozmowę telefoniczną zniechęcona, ale pełna nadzi Camille.
- Witam panią. Tak, to ogłoszenieJeszcze jest nadal jak najbardziej aktualne. Jeszcze nie znaleźliśmy nikogo na te miejsca. - odpowiedziała jej sekretarka w której głosie było słychać zmęczenie spowodowane kilkugodzinną pracą.
- Miejsca? Czy mam przez to rozumieć, że szukają państwo dwóch osób? - ożywiła się nagle Camille, na co Scarlett zareagowała niemałym zdziwieniem i wielką ciekawością.
- Tak. Co więcej, szukamy aż czterech osób na nie pełen etat. Dwie na godziny ranne, a dwie na popołudniowe. Jest pani zainteresowana którymś miejscem?
- Oczywiście że tak. Moja przyjaciółka także jest zainteresowana etatem popołudniowym. Jak mogłybyśmy zdobyć te posady?
- Zapraszam panie w takim razie na spotkanie. Na spokojnie omówimy co i jak i wtedy zdecydujemy czy dostaną panie tę pracę. Jeśli to nie za szybko to proponuje, żeby nasza rozmowa odbyła się dzisiaj, najlepiej o 17:45. Pasuje panią ta godzina? - przedstawiła swoją propozycję sekretarka zapisując coś w notesie.
Camille spojrzała szybko na zegarek. Była 15:30.
-Powinnyśmy zdążyć - pomyślała - Oczywiście że nam pasuje. Będziemy na czas. - oznajmiła kobiecie po drugiej stronie telefonu.
- Świetnie. W takim razie zapraszamy panie na godzinę 17:45 do sali nr 226 na 4 piętrze. Poproszę jeszcze raz podać nazwisko swoje i koleżanki. - odpowiedziała jej kobieta wyjmując kartkę do zapisania nazwisk dzwoniących dziewcząt.
- Camille Goldenmayer i Scarlett Hastings. - odpowiedziała Cam jednocześnie zapisując godzinę oraz numer sali i piętra na którym odbędzie się spotkanie - Dziękuję bardzo. Do widzenia! - zakończyła.
- Nie ma problemu, musimy pomagać młodemu pokoleniu. Miłego dnia życzę. - skończyła rozmowę kobieta i odłożyła słuchawkę.
W tym momencie po pokoju Scarlett rozległ się pisk radości Camille. Lekko zdezorientowana Scarlett nie wiedziała o co chodzi przyjaciółce. Po dłuższym tłumaczeniu i ona zaczęła skakać z radości.
Po wyładowaniu pozytywnych emocji dziewczyny rzuciły się w stronę szafy. Musiały przecież ładnie wyglądać na swojej pierwszej rozmowie o pracę, zwłaszcza, że od niej zależały ich wymarzone wakacje. Po dłuższym namyśle ubrały się w lekkie i wiosenne, ale zarazem eleganckie sukienki w pastelowych kolorach mniej więcej do kolan. Do tego delikatne baleriny i włosy spięte w wysoki kucyk. Po doprowadzeniu się do porządku Scarlett szybko wydrukowała ich przed chwilą napisane CV, a Camille sprawdziła rozkład jazdy metra i busów. Gotowe na spotkanie wyszły z domu o 16:30. Droga na przystanek autobusowy nie była długa i zajęła im niecałe 15 minut. Między stacją metra a przystankiem odwiedziły jedną z miejscowych kawiarni. Padło na Hard Rock Cafe, gdzie dość często wpadały z przyjaciółmi. Korzystając z tego, że miały jeszcze 20 minut do spotkania, a jak się okazało biuro jest za rogiem dziewczyny jeszcze raz wszystko sobie powtórzyły. Tak naprawdę to nie miały pojęcia co na nie czeka, co przygotować, ani czego się spodziewać. Uznały, że trzeba być przygotowanym na wszystko.
Ożywione, zdeterminowane i pełne nadziei poszły do biura, wjechały na 4 piętro i w mgnieniu oka stały pod wyznaczoną wcześniej salą. Poczekały chwilkę i równo o 17:45 drzwi do sali nr 226 uchyliły się i do środka zaprosił je starszy wysoki brunet przy kości. Niepewnie przekroczyły próg, ale gdy w środku zobaczyły jeszcze kilka osób w ich wieku rozluźniły się trochę i zajęły miejsca siedzące obok swoich rówieśników.
Spotkanie to niczym nie przypominało rozmowy o pracę. Była to po prostu luźna rozmowa po której każdy dostał pracę. Ta natomiast związana była z ich zainteresowaniami, ponieważ lepiej będzie im sprzedawać rzeczy na których się choć trochę znają. Scarlett dostała 3-miesięczne stanowisko w dziale mody i urody, gdzie miała oferować ludziom kosmetyki oraz nowe kolekcje ubrań. Camille zajęła miejsce w dziale turystyki, gdzie miała za zadanie ułatwić ludziom znalezienie cudownych wakacji i wyjazdów. Na szczęście działy te sąsiadowały ze sobą, co dało im wymarzony układ.
Jak zakończy się przygoda Scar i Cam z pracą w telemarketingu? Czy ubierają w końcu pieniądze na swoje wakacje? Czy uda im się spełnić marzenia?

środa, 10 lipca 2013

Rozdział I


Scarlett Hastings wyciągnęła się na leżaku w ogrodzie swojej przyjaciółki Camille Goldenmayer.
-Cudownie- szepnęła.
-Znowu się opalasz?- zawołała zza jej pleców Camille niosąca talerz świeżych arbuzów.
-Tu jest tak genialnie.- Scarlett odgarnęła swoje blond włosy i odwróciła się w stronę przyjaciółki.- Idealnie na lato.
Camille usiadła na leżaku obok Scarlett i przyjrzała się przyjaciółce. Jej długie, blond włosy opadały jej na ramiona i twarz i idealnie pasowały do białych okularów przeciwsłonecznych i delikatnych piegów na jej nosie. Poprawiła się na leżaku i odwróciła w stronę Cam. Założyła przy okazji koszulkę i schowała pod nią swój idealnie płaski i wyrzeźbiony brzuch, który zawdzięczała wieloletnim treningom na pływalni.
-Słuchaj Scar, mam pomysł- powiedziała Camille jednocześnie podając przyjaciółce arbuza.
-Ciekawe, co tym razem. Ale mów, przecież wiesz, że uwielbiam twoje pomysły bez względu na to, jakie głupie i nierealne są- odpowiedziała jej z uśmiechem.
-Ten jest inny! Przemyślany, rozsądny i jak najbardziej realny!
-W takim razie zamieniam się w słuch.
-A gdybyśmy tak wyjechały razem na wakacje? I nie mówię teraz o wyjeździe z rodzicami i twoim bratem, ani o jakichś koloniach z naszymi klasami. Nie. Myślę raczej żebyśmy pojechały gdzieś razem, we dwie. Najlepiej za granicę…
-Cam, błagam cię…
-Ale Scarlett! Ja wiem, że w tym roku raczej nam się już nie uda, ale to taki pomysł na chociażby przyszły rok. Akurat zdążyłybyśmy zebrać pieniądze, namówić rodziców, ustalić miejsce i jakoś się zorganizować!
-Wiesz oczywiście, że pomysł mi się podoba, ale pomyśl jeszcze raz. Naprawdę uważasz, że uda nam się ich namówić?
-Kochana, to po prostu kwestia czasu. Jeśli wybierzemy dobre miejsce z interesującą ofertą i zbierzemy tyle kasy, żeby pokryć ponad połowę kosztów nie powinno być większych problemów.
-Chyba faktycznie masz rację. To naprawdę dobry plan… Myślałaś już o miejscu?
-Jeszcze nie. Chciałam najpierw z tobą porozmawiać i wspólnie wybrać miejsce
-No to świetnie! Na co jeszcze czekamy? Leć po laptopa, może uda nam się coś znaleźć!
            Camille odłożyła swoją szklankę i wstała z leżaka odgarniając włosy z twarzy. Idąc do domu wiatr rozwiewał jej wyprostowane blond włosy o ciemnym odcieniu. Taka fryzura pasowała do jej grzywki, ale znacznie częściej nosiła naturalne loczki, żeby nie spalić prostownicą włosów na wiór. Wracała z laptopem w ręku ciągle podciągając stanowczo za luźne spodnie. Nic dziwnego, że jej spadają, skoro w przeciągu niecałych 2 miesięcy zrzuciła 10kg i nie zdążyła „zmniejszyć” całej szafy. Pomimo takiego spadku wagi Cam nie miała takiej figury jak większość dziewczyn w jej wieku. Nie była deską, w dalszym ciągu miała swoje krągłości i wagę troszkę powyżej normy. To właśnie było źródłem jej kompleksów, od których próbowała ją wyrwać Scarlett.
     Po powrocie Cam dziewczyny zabrały się za szukanie ciekawych miejsc na swoje wakacyjne wojaże. Przekopywaniu internetu towarzyszyła zacięta dyskusja, która z daleka mogła przypominać kłótnię, ale dziewczyny były tak zaangażowane rozmową, że nawet tego nie zauważyły. Najpierw szukały ciekawych ofert po małych miastach, ale po dłuższym zastanowieniu stwierdziły, że lepiej odwiedzić duże miasto. Zostało pytanie czy szukać bliżej, np. po Europie czy raczej gdzieś dalej w świecie? Dość szybko zdecydowały się odwiedzić się którąś z europejskich stolic.
- Może Paryż? – zaczęła rozmarzona Scarlett wyobrażając sobie wieżę Eiffla.
- Nie, w Paryżu już byłam, a wiesz, że nie lubię jeździć kilka razy w te same miejsca. Może Mediolan? Wiem, że to nie stolica, ale jednak! – zaproponowała Camille, która myślami już była na Via Dante.
- No już biegnę! A niby gdzie byłam w ferie zimowe? – lekko ironicznie odpowiedziała przyjaciółce. – A może Hiszpania?
- Jakoś mnie tam nie ciągnie… Tyle razy byłam na tych hiszpańskich wyspach, że na razie mi wystarczy – mruknęła. – Wschodu ci nawet nie proponuję, no chyba, że chcesz wykorzystać swoje umiejętności języka rosyjskiego? – zapytała śmiejąc się.
- Nie śmieszne żartownisiu. Masz jeszcze jakieś pomysły? Bo mnie się miejsca skończyły – podsumowała Scarlett i wyciągnęła się na świeżej zielonej trawie.
- Niemożliwe, żebyśmy nie miały gdzie jechać! Zaraz coś znajdziemy, przecież Europa nie jest znowu taka mała i nudna – Camille położyła się na Scar i położyła przed nimi laptopa z otwartą ofertą biura podróży.


     W tym samym momencie uwagę dziewczyn przykuła jedna z ostatnich wycieczek na liście. Może nie tyle wycieczka, co raczej miejsce. Obydwie od razu poczuły w środku, że to jest właśnie to. Spojrzały tylko na siebie, a znały się tak dobrze, ze od razu wyczytały to ze swoich twarzy.
- LONDYN BEJBE! – wykrzyknęły podekscytowane wybranym przez siebie miejscem.

Teraz właśnie zaczęły się prawdziwe poszukiwania. Znaleźć dobrą ofertę w logicznej cenie nie jest łatwo, zwłaszcza, że chciały zostać tam dłużej, a nie tylko marny tydzień. Planując tę wycieczkę Camille i Scarlett myślały, że organizują sobie po prostu niezapomniane wakacje. 
Okazało się, że nie tylko… 

środa, 3 lipca 2013

Prolog

Prolog



     Cofnijmy się kilka lat wstecz. Konkretnie do wakacji między ostatnią klasą podstawówki a początkiem gimnazjum. Pamiętasz? Przypomnij sobie szkołę, ludzi, klasę… No i jak, pamiętasz? Przecież dość często ich widujesz. Ale czy wszystkich?
     Przypomnij sobie tę dziewczynę z „klasowej elity”. Trzymała się lekko z boku, wydawała się w miarę normalna. Widać było gołym okiem, że nie pasuje do reszty elity, że nie czuje się z nimi najlepiej. Ale to nie zmienia faktu, że była jedną z najładniejszych i najbardziej popularnych dziewczyn w podstawówce. Śliczna, niewysoka blondynka o niebieskich oczach, jasnej cerze i w okularach. Większość dziewczyn zazdrościła jej wyglądu, ale czy to dziwne?
A pamiętasz jej „przyjaciółeczki”? Trzy trzynastolatki o wyglądzie zawodowego plastiku i zachowaniu rasowej dziw… No właśnie.
     A teraz przypomnij sobie tą dziewczynę z ostatniej ławki. Tak, tę, której nikt nie lubił przez jej wygląd. Wyśmiewana, gnębiona, zakompleksiona i nielubiana, wysoka ciemna blondynka z krótkimi włosami, niebieskimi oczami i konkretną tuszą. Starała się zaistnieć, zdobyć przyjaciół, ale utrudniały jej to wspomniane wcześniej gwiazdeczki...
     Dobra, koniec tych wspomnień. Porozmawiajmy o teraźniejszości. Wiesz, co się dalej dzieje z tymi dziewczynami? Pewnie myślisz, że dalej żyją dokładnie tak samo, jak wcześniej… I tu się bardzo mylisz. Te dziewczyny postanowiły zmienić siebie, a także swoje życie. Postanowiły odciąć się od otaczającej je rzeczywistości i zacząć wszystko od nowa. Wybrały się do innej szkoły, do innego miasta. Po co? 
     Otóż ta pierwsza nie chciała być dłużej kojarzona z pustymi laleczkami. Chciała w końcu być sobą, znaleźć prawdziwą przyjaźń, miłość i żyć po swojemu, a nie jak inni chcą.
A ta druga? Tamta nie chciała być już dłużej tą szarą, grubą myszą, którą wszyscy ignorują i omijają. Chciała się zmienić. Poznać nowych ludzi, znaleźć przyjaciół i kto wie, może nawet miłość? Całe wakacje ciężko pracowała nad sobą i swoim wyglądem. Zmieniła się i to na lepsze.

     Wybrały tę samą szkołę, a los skrzyżował ich drogi umieszczając je w jednym pokoju na wyjeździe integracyjnym. Tak zaczęła się ich przyjaźń, przygoda oraz nasza historia…