Music

poniedziałek, 12 sierpnia 2013

Rozdział IV

Ze snu wyrwał ją dźwięk budzika. Na tarczy widnieje godzina 6 rano, co oznacza, że jeśli chce pójść do szkoły wyglądając w miarę jak ona, a nie jak nocne straszydło to musi wstawać. Jedno jest pewne – nie zapomni tego chłopaka ze swojego snu. Najdziwniejsze jest to, że podobno śnią nam się osoby, które gdzieś już kiedyś spotkaliśmy, a ona się na tamtego loczka na pewno nigdy nie natknęła. Jest tego w 100% pewna, przecież nie zapomina się takich chłopaków!
Camille niechętnie wywlokła się z łóżka i wyjrzała przez okno. Humor poprawił jej się nieco, gdy zobaczyła śliczne, poranne słońce odbijające się w basenie na jej podwórku. To będzie dobry dzień – pomyślała – szkoda tylko, że spędzony w biurze, a nie ze znajomymi w parku. Ta myśl trochę przyćmiła jej zapał, ale wie przecież doskonale, że dzięki tym popołudniom spędzonym w biurze będzie mogła w końcu spełnić marzenia. Szybko zrobiła poranną toaletę, żeby móc dłużej posiedzieć przed szafą i wymyśleć dobry strój na dzisiaj. Padło na czarne rurki, luźną białą koszulę, białe trampki i czarną skórzaną kurtkę. W końcu z wiosną w Polsce nigdy nie wiadomo. Spod fotela wyciągnęła torbę i wrzuciła pośpiesznie potrzebne jej książki na dzisiaj. Jeszcze tylko telefon, słuchawki, czarne Ray-Bany – jej ulubione z resztą i kilka łyków kawy. Wyszła z domu kierując się na przystanek. Do szkoły miała kawałek drogi, więc nie dało by rady zdążyć na ósmą bez autobusu. Po drodze oczywiście słuchała muzyki. Jako pierwsza poszła Army Of Me Aguilery – idealna na rozpoczęcia dnia – przyszło jej na myśl, po czym przyśpieszyła kroku.
Do szkoły dotarła jak zawsze – 20 minut przed czasem. Usiadła i czekała na przyjaciółkę na schodach przed szkołą. To chyba jedna z przyjemniejszych chwili w trakcie dnia – siedzisz sobie, korzystasz ze słońca i nikt ci nie przeszkadza. Nie musisz natykać się na nauczycieli, nie wdajesz się w żadne bezsensowne i zupełnie niepotrzebne poranne dyskusje, które tak naprawdę tylko działają ci na nerwy. Jesteś tylko ty, słońce i muzyka. Tak, to zdecydowanie jedna z lepszych części dnia, choć bardzo krótka, bo zza rogu już wychodzi Scarlet i macha jej radośnie na przywitanie. No i skończyła się moja chwila – pomyślała, ale z uśmiechem wyszła naprzeciw przyjaciółce.
Tak ciepłego powitania może się spodziewać tylko od Scarlet. Ten jej pisk radości, wielki misio i buziak w policzek to widok, który od razu wywołuje uśmiech na twarzy.
- Jak tam wczorajsza nocka? – odezwała się Scarlet, gdy już były w drodze pod klasę.
-Noc jak noc, złapałam się akurat na ostatni kurs i nie musiałam iść na piechotę, więc byłam na czas w domu. Czyli powiedzmy nudy. Ale jestem bardzo ciekawa jak tobie, a raczej wam, minął wieczór! Powiedz mi, co robiliście i generalnie co o nim sądzisz. Po dłuższej rozmowie stwierdziłam, że się dogadacie, a co do wyglądu to przecież też niczego sobie. W końcu lubisz blondynów – puściła jej oko i razem weszły do toalety, żeby przebrać się w „ukochane” szkolne mundurki. Było jeszcze za wcześnie na tłok, więc Scarlet mogła swobodnie opowiadać przyjaciółce o zeszłym wieczorze.
-Faktycznie jest fajny. Nie taki, jak ci przeciętni chłopcy. Nie gada ciągle o motorach, dziewczynach i nie jest taki dziecinni jak bywa w tym wieku. Z nim można dosłownie o wszystkim pogadać, a tematy nigdy się nie kończą! Ale wiesz… - westchnęła i zamyśliła się.
-Nie podoba ci się? Albo ty jemu? Nie, to raczej niemożliwe… Wiem, zajęty jest? – zgadywała. W odpowiedzi dostała tylko milczenie przyjaciółki. – O nie! Nie ma takiej opcji. Nie chcę słuchać, że do mnie bardziej pasuje i że zostawisz go mnie. Wiesz dobrze, że nie ma takiej opcji. Po tamtym palancie nie chcę nawet słuchać o ewentualności bycia w związku. Jeszcze nie teraz…
-Spokojnie słońce, z niego to my możemy mieć co najwyżej przyjaciela, a taka opcja chyba będzie świetna. Odkąd pamiętam marzy mi się przyjaciel płci przeciwnej – szturchnęła zdezorientowaną Camille.- No bo on nie gustuje w dziewczynach. W sensie woli chłopaków.
-Nie ma to jak szczęście… Jak w końcu znajdę dla ciebie fajnego i ładnego chłopaka to nici… No nic, jak nie teraz to później. Przynajmniej zyskałyśmy fajnego przyjaciela – puściła oko przyjaciółce.
W tym momencie ich rozmowę przerwał dzwonek na pierwszą lekcję. Pod klasą czekał już nauczyciel, więc szybko zabrały torby i zajęły swoje miejsca. W mgnieniu oka zleciała im znienawidzona lekcja historii. Na przerwach chciały dokończyć zaczęty rano temat, ale niestety nie dało rady ze wzglądu na nietolerancyjne towarzystwo. Postanowiły odłożyć tę rozmowę na popołudnie. Na szczęście dzisiaj miały krótsze lekcje i dzień zleciał im w mgnieniu oka. W zaistniałej sytuacji Camille także dołączyła do wcześniej umówionego lunchu i zjedli go we trójkę lepiej się przy tym poznając. Daniel faktycznie był inny. Emanowała od niego dobroć i szczerość. W sumie to nawet lepiej się stało, że się przyjaźnią, bo trudno by było pogodzić się z faktem, że przyjaciółka ma takiego świetnego faceta podczas gdy ty jesteś sama i jeszcze zbierasz się po tamtym dupku. Nie wiadomo czemu w drodze do pracy Camille znowu przypomniał się loczek ze snu.
Po dotarciu do biura pożegnały się z Danielem, który dziś pracował w innych godzinach niż one. Usiadły przy swoich biurkach i zajęły się pracą. Odbieranie maili, wysyłanie zdjęć i ofert, doradzanie, szukanie, tony listów i niekończące się telefony. To czekało je jeszcze przez 3 miesiące. Mają silną motywację, więc nie ma opcji, żeby wcześniej zrezygnowały. O nie! Są tylko 3 miesiące od spełnienia marzeń i teraz już nic ich nie powstrzyma.
*             *             *
Aż niemożliwe, że minęły już trzy miesiące. Za godzinę skończą pracę, pójdą do swojej przełożonej odebrać wypłatę za całą swoją pracę i rozwiążą umowę. Udało im się też bardzo dobrze skończyć rok szkolny. Bardzo dobrze oznacza pasek na świadectwie i stypendium. A niektórzy twierdzą, że nie da się pogodzić szkoły z pracą.
Ubrane w szorty i koszulki na ramiączka, z kopertami pokaźnych rozmiarów idą w towarzystwie Daniela na stację warszawskiego metra. Tam żegnają się z przyjacielem i odjeżdżają w przeciwnych kierunkach. Idą teraz do domu po resztę pieniędzy. Muszą jeszcze raz je przeliczyć i zdążyć oddać je panu Goldenmayer, który zobowiązał się wpłacić je na konto organizatora pierwszych 2 tygodni wakacji jego córki i jej przyjaciółki. Szczęśliwe oddają tacie Camille należną sumę i patrzą jak wyjeżdża z garażu.
- Nie wierzę. Udało się. Naprawdę się nam udało…
- Nigdy w nas nie wątpiłam. Wyobrażasz sobie, żeby było inaczej?
-Wiesz, co to znaczy? – spojrzała na Camille z uśmiechem.
- JEDZIEMY DO LONDYNU! – wrzasnęły i pobiegły na górę.
Do wyjazdu został tydzień. TYLKO tydzień. Trochę mało czasu, żeby na spokojnie przygotować się do wyjazdu. W weekend dziewczyny zabrały swoje zaskórniaki i wyruszyły na zakupy. Pod okiem Daniela odświeżyły swoją garderobę oraz kosmetyczkę. Po wspólnie spędzonym popołudniu we trójkę poszli do Scarlet i zaczęli ją pakować. Miała z tym większe problemy, gdyż rzadziej niż Camille wyjeżdżała. Może gdyby utrzymywała lepsze kontakty z rodziną z Ameryki latałaby do nich częściej niż tylko raz do roku?
- Nie było aż tak źle! Wydaje mi się, że nawet nieźle nam poszło – przyznała Scarlet odstawiając spakowane walizki obok kanapy.
- Oczywiście! Przecież siedzimy w stercie twoich ciuchów zaledwie cztery godziny! – ironicznie ostudziła zapał przyjaciółki, co najwyraźniej rozbawiło zmęczonego i znudzonego Daniela.
- Dobra, zobaczymy jak pójdzie u ciebie mądralo – mruknęła Scarlet pod nosem.
Faktycznie pakowanie Camille zajęło im znacznie mniej czasu, bo zaledwie półtorej godziny. Musiała mieć w tym wprawę, bo dość często odwiedza z rodzicami Francję. Mieszka tam rodzina jej taty z którą są mocno związani, poza tym to właśnie tam urodziła się i przez kilka lat mieszkała mała Camille.
Po sprzątnięciu porozrzucanych ciuchów przebrali się i spędzili miło czas nad basenem w ogrodzie państwa Goldenmayer. Musiały się pożegnać z Danielem, bo do wyjazdu zostały im niecałe dwa dni przez które niestety nie będą mogli się zobaczyć. Szkoda, że muszą się żegnać. Tak bardzo przywiązali się do siebie przez te kilka miesięcy znajomości. Można by pomyśleć, że znają się od lat. Ech, co to za pożegnanie bez łez? Ostatni misio i Daniel zniknął za drzwiami samochodu swoich rodziców. Gdy odjeżdżał przez uchylone okno usłyszał jeszcze ciche „widzimy się za miesiąc”.
Szybko się ściemniło, a dziewczyny postanowiły się wsypać przed jutrzejszym dniem. Już samo wyobrażenie sobie jak biegają po schodach góra-dół i od domu do domu szykując jeszcze ostatnie rzeczy jest strasznie męczące.

Scarlet położyła się do łóżka i prawie od razu zasnęła. Jest osobą której albo nic się nie śni, albo po prostu nie pamięta swoich snów. Ale dziś było inaczej. Przyśnił jej się długo wyczekiwany przez nią Londyn. Była właśnie na górze London Eye, ale nie sama. I o dziwo nie była to Camillle. Towarzyszył jej pewien blondyn. Od razu pomyślała o Danielu. Jeszcze nie wyjechały, a on już jej się śni… Ale kiedy chłopak odwrócił się od razu zorientowała się, że to nie Daniel. Tamten miał nieziemsko niebieskie oczy, krzywe ząbki i mówił do niej ze słodkim akcentem. Kto to do cholery jest? Tego niestety już się nie dowiedziała, gdyż obudził ją jej kot gramolący się na łóżko. W przekonaniu, że zaraz odkryje kto to jest i czemu przyśnił jej się akurat on odwróciła się na drugi bok i zasnęła. Niestety nie wróciła już do tego snu i nie dowiedziała się kim jest przystojny blondynek, który niedługo będzie jedną z najważniejszych osób w jej życiu.

środa, 7 sierpnia 2013

Rozdział III



Tak, to właśnie dzisiaj nadszedł pierwszy dzień pracy dla Camille i Scarlett. Jest początek kwietnia, za oknami śliczna, słoneczna wiosna. Wiatr lekko rozwiewa ich włosy, słońce co jakiś czas delikatnie świeci im w twarz, a w okularach kupionych w pobliskim butiku odbija się trochę już zatłoczona warszawska ulica obok metra. W rękach mają kubki z mrożoną kawą kupioną w kawiarni za rogiem. Kierują się właśnie w stronę biura, w którym spędzą praktycznie wszystkie popołudnia przez najbliższe 3 miesiące. Z jednej strony niezbyt ciekawa perspektywa. Przecież każdy w ich wieku spędza południa z przyjaciółmi na imprezach itp. Widok dwóch 15-latek idących wiosennym popołudniem do biura pracować nie jest czymś wyjątkowo częstym. Może gdyby odłożyły zaplanowane wakacje na przyszły rok albo pojechały ze szkołą rodzice zapłaciliby całą sumę. Teraz nie wchodziło to w grę. Ani państwo Hastings, ani państwo Goldenmayer po budowie i przeprowadzce do nowych domów nie mogli sfinansować całkowicie wyjazdu swoich córek. Ale jakakolwiek zmiana planów nawet nie wchodziła w grę. Przecież można zarobić, gdzie tu problem?



Wybiła godzina 15 i dziewczyny punktualnie stawiły się w biurze.- Damy radę? – Scarlet ścisnęła przyjaciółkę za rękę.- A jak myślisz? Oczywiście, że damy. Jestem tego pewna – powiedziała pewnie i odwzajemniła jej uścisk, choć w środku nie była do tego tak przekonana.Nie miały pojęcia, co je czeka. W powietrzu dało się wyczuć zdenerwowanie wszystkich nowych pracowników. Nie musiały długo czekać, gdyż za krótką chwilkę przyszła do nich ta sama kobieta, która tydzień wcześniej przyjęła ich do pracy. W trakcie oprowadzania po budynku firmy Voice Contact Center atmosfera znacznie się rozluźniła, a była to głównie zasługa masy pozytywnych ludzi tam pracujących. W przeciągu godziny wszyscy poznali budynek firmy, znali wszystkie działy i pod nadzorem kogoś doświadczonego zaczęli pracę. Na początku wiadomo, nie szło za dobrze, ale z każdym kolejnym telefonem i  mailem Cam i Scar nabierały wprawy. Wspierały się mentalnie jak zawsze, ale sprawę ułatwiły im szklane drzwi przez które doskonale mogły się obserwować. Przyjaźniły się na tyle długo, że rozumiały się bez słów, a w tej sytuacji było to bardzo przydatne. Minuty mijały coraz szybciej i w mgnieniu oka minęło 5 godzin, co dla nich znaczyło koniec pracy. Nie ma co się oszukiwać, ale pierwszy dzień zawsze jest stresujący i męczący. Nigdy nie wiadomo, na co i kogo się trafi, ani co cię czeka w nowym miejscu wśród obcych ludzi.



W drodze do domu dziewczyny odwiedziły swoje ulubione miejsce spotkań. Musiały przecież gdzieś obgadać cały dzień jak to miały w zwyczaju. W barze zamówiły po swoim ulubionym trick shake’u i usiadły na mięciutkiej kanapie. Przez okno widziały zatłoczoną, warszawską ulicę.- No i jak tam było u ciebie? – zaczęła Scarlet.- Widzę, że muszę ci opowiadać ze szczegółami, bo przecież niczego nie widziałaś…- ironicznie stwierdziła Camille.- No chyba nie masz wyjścia – zaśmiała się – Ale na chwilę mi gdzieś mi zniknęłaś, no więc słucham, gdzie byłaś?- Zrobiłam tradycyjny obchód. Przecież wiesz, że to konieczność!- Ale beze mnie? No tego bym się po tobie nie spodziewała… Zobaczymy jak będziesz coś chciała!- Przestań słońce, jak niby miałam cię wziąć, jak stał nad tobą ten gość w muszce i coś ci tłumaczył? Miałam wejść i wyjechać do niego z tekstem „ Dobry, przepraszam pana, ale z uwagi na to, że pani Ściborowska ma problemy z pęcherzem i zostawiła mnie samą zabieram przyjaciółkę na mały spacerek po biurze. Może znajdziemy jakieś ciasteczko, jeśli wie pan o czym mówię. No to przepraszam bardzo, żegnam i miłego dnia życzę. Przy okazji ma pan bardzo stylową muchę. Wprost idealnie pasuje do pana jakże gustownych wąsów”? – przytuliła przyjaciółkę, po czym obie wybuchneły śmiechem.- No mogłabyś, czemu nie? Ale nie ważne, powiedz mi lepiej, czy się udało! W sensie, czy mamy jakiegoś przystojniaka w biurze?- No wiesz…- Nie, nie wiem! Gadaj, bo wiesz do czego jestem zdolna, zwłaszcza kiedy w pobliżu jest shake – puściła do niej oko.- No faktycznie, ładnie wtedy załatwiłaś tą lalunie… Jej mina z tą spływającą tapetą była bezcenna! Masz rację, nie chcę skończyć jak ona, więc słuchaj. Piętro niżej na wprost wind jest taki fajny chłopak. Może nie do końca twój ideał, ale wysoki blondyn z czekoladowymi oczkami chyba cię zadowala?- No raczej!- Cieszę się bardzo, bo jutro przed pracą zjesz sobie z nim lunch. Nie musisz mi dziękować, i tak wiem, że mnie kochasz.- Nie mam pojęcia, jak ty to robisz, ale jesteś genialna!- Chodź, opowiem ci resztę w drodze, bo miałam być w domu przed dziesiątą. – powiedziała i dała znak Scarlett, że czas na nie.     

         

Wstały i pokierowały się do wyjścia. Pierwsza szła Scarlett i oczywiście, jak to ma w zwyczaju, musiała się potknąć i na kogoś wpaść. Na szczęście ten ktoś miał dobry refleks, bo zdążył odstawić kawę na stolik i złapał ją zanim znalazła się na ziemi.- Ktoś tu już śpi, a przecież jeszcze młoda godzina – uśmiechnął się do niej nieznajomy i pokazał swoje białe zęby.- Przepraszam, to u mnie normalne. I faktycznie, jestem trochę zmęczona, więc może już przysypiam? – odwzajemniła jego uśmiech.- Miło mi poznać. Może w trochę dziwnej sytuacji, ale zawsze. Jestem…- O! Hej Daniel! Miło cię znowu widzieć! – powiedziała wesoła Camille gdy przyjrzała się bliżej chłopakowi.- Cześć Camille. Tak, właśnie. Daniel, miło mi. A ty jesteś jak mniemam Scarlet, prawda? Camille mówiła mi co nieco o tobie i zdaje się, że jemy jutro razem lunch przed pracą.- Więc to o tobie mówiła mi Camille. Miło mi poznać.-Chcecie to sobie jeszcze pogadajcie, ja muszę już lecieć. Obiecałam rodzicom, że będę przed dziesiątą – Camille puściła im oko i opuściła kawiarnię.



Po drodze wyjęła telefon, włożyła słuchawki i włączyła muzykę. Z nią wszystko staje się lepsze, dziwne nie? Włączyła odtwarzanie losowe i usłyszała pierwsze dźwięki piosenki. Gotten, tego mi było trzeba – pomyślała – on zawsze wie, czego chcę posłuchać. Skręciła w prawo i szybkim krokiem oddaliła się w stronę stacji metra wsłuchując się w jedną ze swoich ulubionych piosenek. Po drodze myślała o Scarlet. Została jeszcze w kawiarni z Danielem? Ciekawe co tam porabiają, o czym rozmawiają. Może się polubili, albo jeszcze lepiej. W sumie przydałby jej się chłopak, jak chyba każdej, a on wydaje się całkiem w porządku. Są z jednego miasta, razem pracują… Właśnie, pracują. Teraz jej myśli zmieniły tor. Cały wieczór rozważała wszystko, co może im się tam przytrafić. Na pewno dadzą radę, jak zawsze, tylko jakie to będzie miało skutki? Z takimi myślami położyła się do łóżka i zasnęła. 


Znowu przyśnił jej się Londyn – jej wielkie marzenie. Ale tym razem nie podziwiała już wielkich i wspaniałych budowli. Chodziła po mieście, a towarzyszył jej przystojny, zielonooki brunet z głową pełną niesfornych loczków. Nie przyszło jej do głowy, że czasami sny się spełniają, a ten jest jednym z nich.